De verrekijker 372px

Al jaren wilde ik een vogelcursus volgen en nu was het er eindelijk van gekomen. In een zaaltje op het natuurcentrum kwamen we bij elkaar. We pasten er precies in. Vijf docenten van de vogelclub en vijfentwintig leerlingen. Vlijtig schreven we in onze schriftjes en waren hoopvol. De jonge vrouw naast me had net een hond en het leek haar leuk dat je dan tijdens het wandelen eindelijk wist wat je naast je zag fladderen. Een ander had een heel grote achtertuin maar tot dan toe niet echt een idee wat er in leefde. Ikzelf was al een paar keer eerder begonnen met bladeren in boekjes maar liep al snel vast. Want waar moet je op letten als het beestje langs je scheert?

In de cursus kregen we handvatten. We deden een vogelgeluidenquiz én oefenden in het veld. Het leek te werken. Bij een bezoek aan het oude landgoed Kring van Dorth zagen we op één morgen alle spechten: de kleine bonte specht, de middelste, de grote, de groene en de zwarte. Ik was diep gelukkig. Mijn vogeljaar was in één klap geslaagd. Nu wilde ik ook zelf weer aan de slag. Ik maakte uitjes naar de oude begraafplaats vlakbij mijn huis en ontdekte zelfstandig een grote bonte specht. In Duitsland bladerde ik op een heuveltop meer dan een half uur in mijn boekje om te ontdekken wat er voor mijn neus langs de heuvel heen en weer zeilde. Uiteindelijk bleken het - let op de gevorkte staart! - twee rode wouwen en een zwarte. Toch zinde het me niet, ik miste ook veel. Ik zag van alles dwarrelen en verschuilen en voorbijflitsen, hoorde ze fluiten, en had geen idee. 

Ohh, dat is een kbv’tje, zeiden de vogelaars voor de grap, een klein bruin vogeltje. Echt grappig maar daarna wilde ik dan toch wel weten hoe dat kbv’tje heette. Vogelaars zijn supergul en vertellen het je heel graag, maar ik wilde het ook alleen kunnen! Ik ging het nooit leren, ik wist het zeker. Maar toen kreeg ik voorjaar 2018 de gouden tip. Nico de Haan, dé landelijk bekende Nico de Haan had een primeur. Er kwam nu een vogelkijker op de markt die, als je de vogel goed in beeld kreeg, de vogel voor jou detemineerde. Omdat de tuinvogeltelling voor de deur stond werd er een aantal weggegeven om de telling te stimuleren. Ik meldde me onmiddellijk aan. Nu zou mijn leercurve enorm versnellen! En als ik achter het net viste zou ik de kijker op mijn verjaardag vragen! Een paar uur later drong het ineens tot me door dat het eind maart was. Ik stuurde er een mailtje achteraan: ‘Haha, 1 april!’ Ik heb nooit gehoord hoeveel mensen er met mij in waren getuind.

Vorige week ontdekte ik een variant op de kijker: een app met de naam Birdnet. Shazam voor vogels! Neem het vogelgeluid op en hij zegt je welke vogel het is. Ik installeerde de app en wilde testen of dit dan wel echt waar was. Op mijn allervogeligst floot ik een deuntje. De app dacht even na en kwam tot de conclusie: 'Human: homo sapiens, - Almost certain'. Inmiddels weet ik dankzij de app dat bij mij in het park in de hoogste boom een glanskop woont en er bij mijn raam ’s morgens hoogst waarschijnlijk een pimpelmees wakker zit te worden.

In dit gedicht is een vogel verdwaald:

I

Ik schrijf je maar
de telefoon neem je niet op
misschien heb ik het juiste nummer niet
ik raakte veel kwijt
ik weet een brief is ongewoon geworden
schrik dus niet
zoals die vogel
vloog laatst mijn kamer binnen
radeloos gefladder
vond een uitweg
maar hart bonsde lang na

Ik word oud wat heb je eraan
vergeet me
als dat al niet gebeurd is
ik verwacht geen antwoord
je Walter
die met dat stekelhaar
en brosse heette dat toen
in te memoren tijd

Remco Campert
Uit: Verloop van jaren (2015)

Illustratie: Heleen

 

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief van Dichter bij Dichters en mis niks meer:
de nieuwste blogs over van alles en nog wat. Meestal met een knipoog
en bijna altijd met een gedicht.  




 

 

Plaats reactie



Vul deze code in (klik op de code om een nieuwe te genereren) Beveiligingscode